ขอมากกว่า 24 ชม.ได้ไหม
บินมาเมื่อคืนด้วยอารมณ์ผีดิบมาก ๆ วันที่ 31ม.ค. เครื่องดีเลย์ กว่าจะได้นอนก็ตีสามแล้ว เจ็ดโมงเช้า roster โทรมาปลุกบอกกลับกรุงเทพวันเดียวกันรถมารับตอนสามทุ่ม
คือ ได้พยายามคุยแล้วมันว่า minimum rest พอ .... ไอ่พอน่ะกรูรู้ว่ามันพอ แต่ว่า minimum rest นี่มันยังต้องมี กิน ขี้ (Py ด้วยป่าว) นอนไง แล้วไอ่คนเป็นโรคกระเพาะอย่างกรูนิต้องจับเวลากินข้าวเลย
วันนั้นทั้งวันกินข้าว รอสองชม (กินแล้วนอนเลยไม่ได้เด๋วปวดท้อง) พยายามนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ แล้วตื่นมากินข้าวและพยายามนอนต่อทั้งวัน
อิสามชั่วโมงสุดท้ายก่อนได้เวลาแต่งตัวกะว่าจะได้นอนฝันหวานละ อีลูกเรือดำ (สายการบินเดียวกัน) ห้องข้าง ๆ แม่มกรี๊ดเหรี้ยไรกันกันก็ไม่รู้ตลอดสามชั่วโมงเลย สรุปได้นอนรวม ๆ กันซักห้าหก ชม ได้มั้ง
ขึ้นเครื่องเป็นผีดิบมา หัวหน้าบอกว่า อ่อ ฉันรู้แล้ว "วันนี้บอลกาน่าแข่งรอบสุดท้ายพอดี" ....... กรูไม่ได้อยากรับรู้ด้วยนินา อิพวกวอกนั่นไม่ต้องดูเผื่อชาวบ้านก็ได้
พูดถึงปวดท้องกระเพาะ อาทิตย์ที่แล้วเป็นมาทั้งอาทิตย์เลย หาหมอก็ไม่หาย เรียกว่าไม่เคยเป็นเยอะเป็นนานแบบนี้มาก่อน
ก็ยังกัดฟันไปบิน ด้วยคิดว่ามันคงไม่เป็นอะไรมาก บางไฟลท์ก็พอถูไถไปได้ บางไฟลท์ก็ปวดหน้านิ่วตลอดเวลา
สุดท้ายมาได้ "ขมิ้นชัน" จากน้องบี ... ปล้นมาทั้งกล่องของชีเลย กินแล้วหายซะงั้น
คงต้องฝากความหวังไว้ที่ขมิ้นชันต่อไป ความไม่มีโรคเป็นลาภอันอร่อย เอ๊ย ประเสิรฐจริง ๆ
ตั้งแต่ซื้อรถนี่อิตูน alert สุด ๆ คอยแต่มานั่งคิดทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา อยาก make money
ไอ่นั่นก็อยากทำ ไอ้นี่ก็อยากทำ หนังสือก็อยากเขียน การฝีมือก็ค้างไว้เยอะแยะ ของก็อยากขาย บินก็อยากบิน พักก็อยากพัก
บางวันเช่นวันนี้ ก็นั่งเหม่อลอยหน้าสมุดโน๊ตได้นาน ๆ นั่งคิดเขียนเรียงลำดับว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรดี....
อยากให้วันนึงมีมากกว่า 24 ชั่วโมงจะได้ทำสิ่งที่คิดไว้ในหัวให้เสร็จทันในหนึ่งวัน...
ไปละ ไปพยายามนอนดีกว่า....... เก็บแรงไว้ป่วงวุนวือพรุ่งนี้ต่อไป :)
ป.ล.
- ไม่รู้ทำไมดวงฉันชอบเจออะไรทำนองนี้ .... เชคแฮนด์และเจอสะกิดด้านในมืองี้ chat แล้วเจอขอไปนอนงี้ วู้ ... เจอแบบนี้แล้วเซ็งจริง ๆ น้า เรื่องเก่า ๆ ก็เช่น 1 2
- ทำไมโลกนี้ต้องมี ผช หน้าหม้อด้วย ยี้เจง ๆ
- ผดส จีน ถามว่าเราเป็นจีนหรือเปล่า พอบอกไม่มันถามต่อว่า Why not? .....
- เจอ ผดส จีน พูดฝรั่งเศษ อีกคนนึงพูดสเปนใส่ ... ก็พอตะกุกตะกักไปได้ ไม่ได้พูดสเปนจริง ๆ จัง ๆ มาสิบปีได้แล้วป่ะ
- ทำงานมาเข้าปีที่ห้าทราบซึ้งในจิตใจเลยว่าเกลียด (นิสัย) คนจีนผู้มีพระคุณทั้งหลายมาก ๆ
- แต่ยังดีที่ทำงานกับคนจีน อิแอร์ยังเม้งแตกได้ ฮ่า หายเครียด
- attitude แย่ลงแต่ก็ยังพยายามเอนจอยชีวิตได้
- They are just being Chinese...
F/A sirin อาเดียมโบ้
02 ก.พ. 2010 เวลา 00:51 น.
พี่ก็เป็นโรคกระเพาะเรื้อรังเหมือนกัน
เมื่อไหร่ที่ไม่ดูแลตัวเองมันจะกลับมาทันที
นอกจากนะต้องกินข้าวเป็นเวลาแล้ว
ห้ามเครียด ห้ามนอนดึก ห้ามกาแฟ
ห้ามแอลกอฮอล์ ห้ามเผ็ด ห้ามกินผักดิบ
เพราะจะทำให้เกิดแก๊สในกระเพาะ
บางทีก็ไม่สนหรอกทำมันทุกอย่างเลย
แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งปวดท้อง แหะ แหะ
take care of urself naja
Agree with p Nari na chinese are a lot better than แขก especially อีจิปเชี่ยยย
คุณตูนมีเจอเชคแฮนด์แล้วสะกิดในมือด้วยเหรอ น่ากัวอ่ะ หื่นจัง บรื๋ออออ...