มั่ว

มั่ว 1.1

เพิ่งไปถึงดูไบ (ขาไป) จะสี่ทุ่มแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ขอกินข้าวก่อน อาบน้ำค่อยว่ากันทีหลัง

กินข้าวเสร็จ กลับเข้าห้อง

โทรศัพท์สายที่ 1 กริ๊ง ๆๆๆ

ดิฉัน: ฮาโหล

ลูกเรือ 1: หวัดดีอาเดียมโบ้ ได้ข่าวว่าเธอจะหวดวอดก้า ต้องการเพื่อนร่วมวงไหม วันนี้ชั้นอยู่ห้องข้าง ๆ เธอพอดีเลย

ดิฉัน: ไม่ดื่มแล้วจ้า เหนื่อย จะอาบน้ำนอนแล้ว

ลูกเรือ 1: งั้นขอใช้ไปใช้คอมเธอหน่อยได้ไหม

ดิฉัน: (เอร่อ) นี่ คอมชั้นมีข้อมูลบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครเห็นน่ะ ไม่งั้นจะเอาให้เธอไปใช้ที่ห้องเลย

ลูกเรือ 1: งั้นชั้นไปใช้ที่ห้องเธอก็ได้ ใช้แค่ MS word เท่านั้น

ดิฉัน: ไม่เอา ชั้นจะอาบน้ำแล้ว

ลูกเรือ 1: อาบน้ำแล้วทำไรต่อ

ดิฉัน: นอน

ลูกเรือ 1: โห ทำไมรีบนอน นอนทำไม ให้ชั้นไปใช่คอมเธอหน่อยน่า นะ

ดิฉัน: ไม่เอา

ลูกเรือ 1: ยังพูดเยอะแยะมากมาย จะเข้าห้องให้ได้

ดิฉัน: ไม่เอาแล้ว ชั้นเหนื่อย จะนอน

ลูกเรือ 1: ยังพูดอะไรอีกเยอะแยะ แต่สุดท้ายก็ยอมวางหู

โทรศัพท์สายที่ 2 กริ๊ง ๆๆๆ (เพิ่งวางหูไปจากตาคนเมื่อกี้)

ดิฉัน: ฮาโหล (เริ่มหวาดระแวง)

ลูกเรือ 2: เฮ๊ยย ชั้นเพิ่งเช็ครายชื่อลูกเรือ เพิ่งเห็นว่าเธออยู่ดูไบเหมือนกัน

ดิฉัน: อ้าวหวัดดี

ลูกเรือ 2: ชั้นไปหาที่ห้องได้ป่าว

ดิฉัน: -..-

โทรศัพท์สายที่ 3 กริ๊ง ๆๆๆ (อะไรอีกเนี่ย ดึกแล้วเด้อ)

ดิฉัน: ฮาโหล

ลูกเรือ 1: หวัดดีอาเดียมโบ้ เธอไม่ดื่มอะไรจริง ๆ หรอวันนี้

ดิฉัน: ไม่

ลูกเรือ 1: ดื่มหน่อยสิ เดี๋ยวชั้นเอานี่ไปให้ที่ห้องดีไหม ห้องชั้นมีเครื่องดื่มน่าสนใจ ฯลฯ 

ดิฉัน: ไม่เอา

ลูกเรือ 1: โธ่ นี่เธอจะไม่ให้ชั้นเข้าไปใช้คอมเธอหน่อยเรอะ (กรูกลัวเมิงจะเข้ามาใช้อย่างอื่นมากกว่าน่ะสิ)

ดิฉัน: ไม่

ลูกเรือ 1: เธอกลัวอะไร 

ดิฉัน: ชั้นกลัวทุกคนนั่นแหละ

ลูกเรือ 1: ไม่เห็นจะต้องกลัวชั้นเลย เอางี้ เด๋วชั้นวางสายไปห้านาทีแล้วจะโทรมาถามเธอใหม่นะว่าเธอโอเคหรือเปล่า

(ห้านาทีผ่านไปเด๊ะ ๆ)

โทรศัพท์สายที่ 4 กริ๊ง ๆๆๆ (เฮือกกก)

ดิฉัน: ฮาโหล

ลูกเรือ 1: ห้านาทีแล้ว เธอว่าไง

ดิฉัน: ชั้นว่า "ไม่" เหมือนเดิม

ลูกเรือ 1: โอเค งั้นก่อนเธอจะนอนช่วยโทรมากู๊ด ไนท์ชั้นหน่อยนะ แค่โทรมากู๊ดไนท์เอง

ดิฉัน: เออ ๆๆๆ

จากนั้นดิฉันก็ยกหูโทรศัพท์ออกและนอนไปจนเที่ยงวัน

เพื่อนลูกเรือไทย: แก เกิดอะไรขึ้นวะ

ดิฉัน: ไรหรอ

เพื่อนลูกเรือไทย: ก็ ลูกเรือดำผู้ชายไฟลท์แกคนนั้นอ่ะ มันโทรมาตามหาแกที่ห้องชั้นเมื่อเช้านี้ ชั้นก็ว่าไม่รู้เรื่อง

ดิฉัน: ... (มันเป็นอะไรมากไหม? ห่างเมียแค่ไม่กี่วัน)

มั่ว 1.2

บนไฟลท์ดูไบ-ไนโรบี (ขากลับ)

ดิฉัน: แว๊กกกก (เล็บฉีก)

ลูกเรือ 3 (ตานี่เพิ่งขึ้นมาสมทบไฟลท์นี้อ่ะ): เป็นอะไร 

ดิฉัน: เล็บฉีก แง ๆๆๆ

ลูกเรือ 3: ไหน ๆๆ (ดึงมือไปกุมทั้งมือเลย) พ่วง ๆๆๆ หายเจ็บ ๆ

ดิฉัน: (ดึงมือหนี)

ลูกเรือ 3: กลับถึงไนโรบีคืนนี้เธอไปไหนป่าว ไปเที่ยวกันไหม

ดิฉัน: -..- (ไม่เอา)

เป็นอะไรกันมากไหม? หรือหน้ากรูมัน ..ง มากหรอไงฟระ 

กรี๊ดดดดดดดดดดด

เบื่อ!

ป.ล. มั่ว ๆ

1. ลือกันให้แซด ใครเอาไปเมาท์ว่าชั้นเปลี่ยนตารางบินหนีผู้ชายวอกไม่ทราบคะ? เมาท์ผิดค่ะ

คนอย่างดิฉันชนอยู่แล้ว ไม่หนีหรอก แต่คนที่เปลี่ยนสเก็ตหนีน่ะ บักวอกนั่นค่ะ

สรุปว่าดูไบ-กวางเจา ที่ผ่านมาไม่มีบักผู้ชายวอกนั่นบินนะคะ

ส่วนขาเมาท์ทั้งหลายก็เมาท์ให้ถูกด้วย

2. ยา..

ลูกเรือ 4: เธอกินยาอะไร ไม่สบายหรอ

ดิฉัน: อ๋อ หายแล้ว แต่ว่ามันเป็นยา antiseptic (ยาป้องกันเน่าและฆ่าเชื้อ) น่ะ ชั้นเลยต้องกินให้หมด doze

ลูกเรือ 4: ...................

ดิฉัน: ?

ลูกเรือ 4: เอ่อ .. เธอคงหมายถึง antibiotic (ยาปฏิชีวนะ) ใช่ไหม??

ดิฉัน: อ่า ฮ่า ๆๆๆ นั่นแหละ ๆ ชั้นพูดผิด

ดิฉัน (นึกในใจ): ดีนะนั่น เกือบพูดไปแล้วเชียวว่า contraceptive (ยาคุมกำเนิด)

3. คือ บิน ๆ อยู่ไง ลุงโพกหัวหน้าตาแข๊กแขกเดินหอบผ้าหอบผ่อนมา แล้วถามดิฉันว่า Where is เมกกะ?

โธ่ ลุงเอ๊ย หน้าตาอย่างหนูนี่ละหมาดไม่เป็นหรอกเจ้า 

ส่วนเมกกะอยู่ตรงไหน .... ลุงก็ masturbation (ช่วยตัวเอง) ละกันเด้ออออ